ჯუზეპეს მარაზმების სამყარო

ვორდპრესზე გადავედი

2009-01-28T08:37:00.000-08:00

კაროჩე გადავყარე ჩემი რაღაცეებ ვორდპრესზე რა.

ის უფრო კაი როჟაა.

აგე ლინკი: http://juzeppe.wordpress.com/ – ახალი არაფერი ჯერ, მაგრამ იქნება მალე :)

ლინგვისტიკა

2008-11-23T19:08:00.000-08:00

მე მოგივყებით ამბავს ქალისა რომელსაც ძალიან უყვარდა როცა მას კუნილინგუსს უკეთებდნენ, მაგრამ მას ყავდა ქმარი რომელსაც თავის ღირსება არ აძლევდა უფლებას მსგავსი – არაქართული საქმით დაკავებულიყო მე–უღლე–სთან. ცოლს ძალიან უნდოდა, მაგრამ ქმრისთვის თხოვნასაც ვერ ბედავდა, იცოდა რა მისი ხასიათის და პატრიოტიზმის ამბავი. ძალიან უბედური ცხოვრება ქონდა ცოლს, მას ძალიან უყვარდა კუნილინგუსი, მიუხედავად იმისა რომ არასოდეს ქონია ბედნიერება გამოეცადა.

ერთდ დღესაც, როდესაც იგი ჩვეულებისამებრ სეირნობდა თბილისის ქუჩებში და კუნილინგუსზე ოცნებობდა, საოცარი ამბავი შეემთხვა. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის წინ მან ერთი ახალგაზრდა შენიშნა, სიმპატიური, სანდომიანი სახის ქართველი მამაკაცი, რომელიც მადიანად ლოკავდა მარწყვის ნაყინს. ქალი ერთბაშად გაშეშდა და მამაკაცს მიაშტერდა, ენის ყოველ მოძრაობაზე სხეულში სითბო ეღვრებოდა. ოცნებებში გართულს სულ დაავიწყდა, რომ ქუჩაში იდგა და ნაზი კრუსუნი ააყოლა ინტელიგენტური შესახედაობის ახალგაზრდის ენის მოძრაობას.

თვალი რომ გაახილა, პირველი, ნაყინის ოსტატურად მლოკავი ახალგაზრდის შეშფოთებული სახე დაინახა, ის ჩამუხლულიყო და სველი ცხვირსახოცით სახეს უზელდა, პატრიოტული გრძნობებით აღსავსე პურიტანი მამაკაცის მეუღლეს.
– ქალბატონო ხომ კარგად ხართ? – მთრთოლვარე ხმით შეჰბედა ახალგაზრდამ.
– გავათავე... – აღმოხდა უმწეო არსებას.
– უკაცრავად თქვენ ალბათ გინდოდათ გეთქვათ, რომ გაითიშეთ?! – შეწუხებული ხმით
შეუსწორა, მთელს უნივერსიტეტში ზრდილობით სახელგანთქმულმა, ახალგაზრდა მეცნიერმა.
– დიახ, დიახ! სწორად მიმიხვდით. – ვნებიანად დაეთანხმა ქალი.
– ნება მიბოძეთ ჩაიზე ან ყავაზე დაგპატიჟოთ, აქვე სადმე ახლოს.
– სიამოვნებით, ოღონდ ერთი პირობით, ვიდრე კარგად არ გავიცნობთ ერთმანეთს ჩემი თანდასწრებით ნაყინს ნუ შეჭამთ. – ქალმა კეკლუცად ჩაიკისკისა და ახალგაზრდა მეცნიერს ვნებიანად გაუღიმა.

ჩაბნელებულ ოთახში, ნაზი ხვნეშა ისმოდა. ქალი მის წინ ჩამუხლულ ახალგაზრდას თმებში ჩასჭიდებოდა და ყოველ ამოხვნეშაზე უნებურად წიწკნიდა, მამაკაცს ძალიან სტკიოდა, მაგრამ მისი სახელგავარდნილი ზრდილობა, უფლებას არ აძლევდა ქალისთვის შენიშვნა მიეცა. ის მორჩილად აგრძელებდა ქალის ოცნების ასრულებას. „აი ასე, როგორც ნაყინს, აი ასე, არ გაჩერდე, გემუდარები,“ ბუტბუტებდა ქალი და სიამოვნების მეცხრე ცაზე დაფრინავდა.

–რას შვებით, თქვენი დედა მოვტყან! – ჩაბნელებულ ოთახში, ნამდვილი ქართველი მამაკაცის მჭექარე ხმა გასიმა, რომელმაც თავისი, კუნილინგუსის მოყვარული, მეუღლის ხვნეშა გადაფარა. ამ ხმის გაგონებაზე ახალგაზრდა, ამჯერად კი უმწეო მეცნიერი წამოხტა და ძალაუნებურად სახელოთი ტუჩები მოიწმინდა.
– რას შვებოდი ბიჭო, ცოლს მიტყნავდი?
– არა ბატონო... როგორ გეკადრებათ, მე... მე მხოლოდ ვულოკავდი. – ენა დაება, ევროპული აზროვნების მქონე ახალგაზრდა მეცნიერს, რომელიც ნერვიულობდა, სახელოთი რომ ტუჩები მოვიწმინდე ამ კაცს უზრდელი არ ვეგონოო.
– ლამარა ვინ არის ეს გამოყლევებული? რა უნდა ამას ჩემს სახლში და რატომ გტყნავდა? – განრისხებულმა შეყვირა ცოლს, რომელიც ჯერ კიდევ ვერ გამოსულიყო ორგაზმის ეიფორიიდან.
– არ მტყნავდა ლექსო, უბრალოდ მილოკავდა – ვნებიანად უპასუხა ქალმა, რომელსაც თავი სიზმარში ეგონა.
– ვინ ხარ შენ? და რას ულოკავდი ამ დედა მოტყნულს?
– მე, იცით მე.. მე უბრალოდ ლინგვისტი ვარ.
– ვინა?
– ენათმეცნიერი. ინგლისურის სპეციალისტი ვარ და ქვემიმართულებით ამერიკანისტიკა მაქვს არჩეული.
– იაღოველი ხარ?
– არა ბატონო, რას ბრძანებთ, მართლმადიდებელი ვარ, უბრალოდ, როგორ გითხრათ, უფრო ლიბერალურ და ევროპული ღირებულებების მქონე ახალგაზრდების შტოს მივეკუთვნები.
– მერე ევროპაში მაგას გასწავლიან, სხივის ცოლები ტყანითო?
– არა ბატონო, ხო მოგახსენეთ უკვე, არ ვუშვებოდი მაგას მე, იცით მაგ სიტყვის გამეორება მაინც მეუხერხულება, ოჯახში ვართ და სულ ხო არ ავიმყრალებ პირს, ისედაც მჟავ... ბოდიში.
– ჰო, ისე შარვალი გაცვია, გამოდის რომ არ ტყნავდი. და რას ულოკავდი ამისთანას ვერ გავიგე, რო ხვნეშოდა ეს ჩემის გადანგრეული, გამომწვარი ქონდა ბაყვები თუ რა რას ულოკავდი?
– არაა... მაგ სიტყვას ვერ ვიტყვი ბატონო, როგორ გეკადრებათ.
– მაჩვენე მაშინ, აი თითი დაადე და მაჩვენე ერთი რას ულოკავდი. აწიე ქალო ფეხები.
– აი, ამას...–მორცხვად მიანიშნა ახალგაზრდა ენათმეცნიერმა.
– მუ...
– შეჩერდით ბატონო! – მკაცრად შეაწყვეტინა ჭაბუსმა. – მაგ სიტყვას ნუ იტყვით! ბოლოს და ბოლოს საკუთარ ოჯახს მაინც ეცით პატივი.
– ჩემი დედა შევეცი გადამრევს ეს ხალხი.
– ბოდიში ბატონო, მაგრამ „ჩემი დედა შევეცი“ არა სწორი ფორმაა, თუ გავშიფრავთ ეგ იმას ნიშნავს რომ თქვენ, დედათქვენი აიღეთ და ვიღაცას მისით ჩაუტარეთ სექსუალური აქტი, ანუ მდაბიურად რომ ვთქვათ ფალოსის ნაცვლად გამოიყენეთ, აი სწორი ფორმა კი არის „ჩემი დედა–ს“ ანუ დედა გადადის მიცემით ბრუნვაში და ვამატებთ „შევეცის,“ შესაბამისად მივიღებთ იმას რასაც თქვენ გულისხმობთ ამ ფრაზით.
– შენ შვილო შიგ ხომ არ გაქვს, ჯიგრულად?
– დარწმუნებით შემიძლია გითხრათ რომ არა... ბატონო.
– რატომ უშვებოდი მაგ საზიზღრობას ჩემს ცოლს, აი ეს მაინტერესებს, რა არის ეს ახალი მოდაა? თუ მაზოხისტი ხარ ვიღაცა ხარ?
– პირველ რიგში მინდა მოგახსენოთ ჩემი ბატონო რომ ეს სულაც არ არის საზიზღრობა, და თუ კეთილს ინებებთ და გასინჯავთ თვითონაც დარწმუნდებით, მეორეც კიდე რომ გაგესინჯათ, მე აქ არ ვიქნებოდი, ანუ თქვენ ცოლს ბოლომდე თქვენ დააკმაყოფილებდით და ჩემი ჩარევა არ იქნებოდა საჭირო, მაგრამ დაბრმავებული და დაყრუებული ბრძანდებით! თქვენ უბიძგეთ თქვენ ცოლს უცხო კაცისთვის მიემართა დახმარებისათვის, დიაღ! დიაღ! დახმარებისათვის, რადგან უმწეო ქალი თითქმის დეპრესიაში იყო ჩავარდნილი. ჯერ ერთი და რა უბედურებაა ეს 3 თვეში ერთხელ სექსი, ცოლია თუ ვინ არის საერთოდ? და მეორეც კეთილი ინებეთ და შეასრულეთ მოვალეობა – ბოლომდე დააკმაყოფილეთ ცოლი! და ნუ მიყურებთ მაგ, ბოდიში მომითხოვია და დაშტერებული თვალებით! სიმართლე მწარეა და უნდა მიიღოთ.
ახლა მე წავალ! და თქვენ გააგრძელეთ ჩემი დაწყებული საქმე.

მას შემდეგ ლამარას და ლექსოს, შესანიშნავი სექსუალური ცხოვრება ქონდათ... თითქმის ყოველდღე, ოთხშაბათისა და პარასკევის გარდა, რა საკვირველია.

აუთსაიდერი – უფერო

2008-09-18T16:25:00.001-07:00

უბრალოდ ძაან მაგარი სიმღერა.

მწერალი ანზორ თევზაძე

2008-09-12T16:19:00.000-07:00

კრწანისის რაიონის მთავარი სამმართველოს, უფროსმა გამომძიებელმა დემნა გიორგაძემ, კარი ჭრიალით გააღო და აგვისტოს მზის განათებულ კაბინებტში შეაბიჯა. მისი ჩრდილი ნაზად დასთამაშებდა მაგიდაზე დაწყობილ საქაღალეებსა და სხვა საკანცელარიო ნივთებს. იგი თავის მაგიდას მიუხალოვდა, რომელზეც თავისი 7 წლის ბიჭუნას, ჩარჩოში ჩასმული, ფოტო ედგა. მისი მეუღლე ამალია ნოზაძე ორი წლის წინ ავტო ავარიაში დაიღუპა და გამომძიებელი გიორგაძე და მისი ვაჟი ობლად დატოვა. დემნამ ღრმად ამოისუნთა და საქაღალდე, რომელსაც ეწერა: „საქმე N: 47590289,“ გაშალა და გამოძიების მასალებს თვალი გადაავლო. მას ვორონცოვის ხიდზე მომხდარი მკვლელობის გამოძიება დაავალეს, ეჭვმიტანილი ელიზბარ დავითაშვილი უკვე აყვანილი იყო და დაკითხვების ოთახში ელოდა დემნას, რომლის ხელშიც მისი ბედი იყო. დემნამ კვლავ ამოიხვნეშა....

– მომისმინე ძმაო – გავაწყვეტინე. – მაგარი ყლეობაა ეგ შენი მოთხრობა და შენც მაგარი უნიჭო ყლე ხარ, ხოდა ახლა ადექი და აქედან გააჯვი და მეორეჯერ ხელში პასტა არ აიღო და მოთხრობა არ დაწერო თორე დედას მოგიტყნავ შე ნაბოზარო.

უნიჭო მწერალმა, ანზორ თევზაძემ, ანაზდად გააჯვა.

First Draft: ჩინელი ქალის ფეხები

2008-07-03T12:11:00.000-07:00

ვზივარ და ვუყურებ მას, როგორც ტარანტინო – უმა თურმანს. წინ წიგნი უდევს და შიგ თავი აქვს ჩარგული. ყავისფერი სათვალე უკეთია და ეს უფრო მატებს ეშხს. „ოფის პორნოებში“ რომ თაფლისფერ თვალება, ინტელექტუალი ქალები არიან იმათ გავს.
თვალს მისი ტერფი მტაცებს. ვუყურებ მის ოდნავ გაჭუჭყიანებულ ქუსლს და ვგრძნობ როგორ მიტანს კანკალი; ის იხრება, თითქოს განგებ, წიგნს თვალს არ აშორებს და ვარდისფერ ფეხისგულებს იზილავს. ო! როგორ მინდა ვიყო ანტუანი, თუნდაც ამის მერე მარსლოსმა ფანჯრიდან მისროლოს. ნაზად ისრისავს ქუსლს და კოჭებს. ვზივარ და ვუყურებ, და მინდა რომ იაპონელი ვიყო, მივიდე მასთან, შემოავტრიალო და ვუთხრა: „მაპატიეთ ყველაფერი რაც კი ჩემმა ქვეყანამ თქვენს ხალხს გაუკეთა,“ შემდეგ დავუჩოქო და მის ფეხის გულებს ტუჩებით ჩავეკონო. ის ფეხს წევს, მარჯვენა ტერფს, მარცხენა მუხლზე იდებს და საჩვენებელი თითით შუა ნაწილს იზილავს, ქუსლიდან – თითებამდე.
მე უკვე ვგრძნობ როგორ ასდის მას ახალი ფეხსაცმლის სუნი, პირში მისი ოდნავ გაჭუჭყიანებული ქუსლის მომწარო გემო მიტრიალებს. ო! როგორ მინდა ის დედოფალი იყოს, მე კი სიკვდილ მისჯილი, ფეხებში ჩავუვარდე და შეწყალება ვთხოვო, თუნდაც ამის მერე დილეგში ამომალპოს ან სულაც მომკლას ყველაზე საზარელი სიკვდილით. ეს პოეზია არაა, არც სიყვარული და არც რომანტიკა, ეს ჩემი ფეტიშისტური ფანტაზიაა. ცივი ოფლი მასხავს, ვცდილობ არ შევიმჩნიო, ჩვენს გარდა ოთახში კიდევ რამდენიმე ადამიანია, ყველას მოვკლავდი მხოლოდ ერთი Foot-job–ის გამო. ვცდილობ წარმოვიდგინო როგორ მეხება მისი ფეხები, მე უკან გადაწოლილი ვარ და ის ნაზად მიკეთებს მასაჟს, მე სიამოვნებისგან მეცხრე ცაზევარ და სულ ყლეზე მკიდია რომ ამ ფეხებით ბავშვების ოთახში უნდა იაროს. საცაა გავათავებ, ამიტომ რეალობას ვუბრუნდები და ისევ მის ტერფებს ვაშტერდები, ტუჩებს ვილოკავ. მისი ფეხებით დაწურულ ღვინოში სულს მივცემ. ო! როგორ მინდა ვიყო კვენტინი, ის კი სელმა, ჩემი ხელით ჩამოვუსხამდი სისხლს ბოლო წვეთამდე.

2008-06-09T20:02:00.000-07:00

განაჩენი თქვენ! მოკვდით ყლეებო!

სიკვდილი ყველა რომანტიკოსს – ყლეებით დაკიდეთ ჭენჭოებ დახვეულ ნატვირს ხეებზე!

ვცხოვრობთ და ვვითარდებით

2008-01-12T03:12:00.000-08:00

თუფაქზე გაზრდილი თაობა, ყველაზე საცოდავია და ამავე დროს ყველაზე ნიჭიერიც.
ჩვენს უჯრებში მიგდებული, მტვერ დადებული კასეტები, რომელზეც მხოლოდ ”Changes” წერია, ის დამალული სენტიმენტებია რომლის გამომჟავნებაც ჩვენ თაობას ასე ეთაკილება! სენტიმენტების დრო წავიდა, მხოლოდ მელოდიური რეპის, იმ ნაწილში ცოცხლობს სადაც პიანინოს ”ზახოდი” შედის.
ვცხოვრობთ, ვუსმენთ და ვვითარდებით.
მხოლოდ ყლეები რჩებიან მოძველბიჭო რეპერებად ან თავზე ვიოლინო გადამტვეულ დედიკოს ბიჭებად.
მხოლოდ ნიჭიერებს გვკიდია!
ვიზრდებით.
ჩვენი ნიჭი - ჩვენი ცხოვრებაა!
ვცოცხლობთ.

ქალაქში ყლეა

2008-01-12T02:51:00.000-08:00

თავი I

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ყლე, დიდი და განსაკუთრებული არაფერი ერთი ჩვეულებრივი ყლე იყო, გერმანულ პორნოებში რომ გინახავთ დაახლოებით ეგეთი. დადიოდა ეს საცოდავი ქუჩაში და ყველა მას უყურებდა, ძალიან რცხვენიდა, ვერ ხვდებოდა რატომ უყუებდნენ, გაივლიდა გამოივლიდა მანქანის სარკეში ჩაიხედებოდა ყველაფერი რიგზე იყო ჩუჩა აჩეჩილი არ ქონდა და თავზე მური არ ესვა, მოკლედ ძალიან წუხდა, მაგრამ ვერაფრით ვერ ხსნიდა მისდამი ასეთ დიდ ყურადღებას.
ერთხელაც ჩვენი ყლე, შუა ქუჩაში დადგა და ტირილი დაიწყო, მის გარჩემო ხალხი მოგროვდა ყველას აინტერესებდა ეს უნიკალური არსება რატომ ტიროდა, მაგრამ კითხვას ვერავი ბედავდა. ერთმა ხუმარამ წამოიყვირა: „წავედით ხალხნო, გავეცალოთ სანამ ტირილი სიბრაზეში დაგაუვიდა და დაგვტყნა ყველაო“.
ხალხი უმალ დაიშალა, მაგრამ მხოლოდ ორი ადამიანი დარჩა, ისინი იდგნენ და უყურებდნენ საცოდავ ყლეს, ბოლოს ერთმა შებედა:
– რატომ ტირიხარ?
– იმიტომ რომ ყლე ვარ – აქვითინდა ყლე.
– გინდა ვიძმაკაცოთ?
– ხო მაგრამ მე ხო ყლე ვარ
– არაუშავს ჩვენც ყლეები ვართ, არა გარეგნულათ კი არა მენტალურად, ვსმილე სკოლაში ჩაგვაყლევს, არაკაი ბიჭები ვართ და ჩვენთვის უკვე მნიშვნელობა არ აქვს, მაინც არავინ გვიძმაკაცებს, შენთან კიდე კარგად ვიქნებით, შენ ყლე იქნები ჩვენ ჩავიკუზებით ხოლმე და ყვერები, ჰა გინდა?
– მაყლევებთ, თუ მართლა გინდათ?
– მართლა მართლა.

იმ დღის შემდე ყლეს აღარ უტირია, მისი ძმობილი ყვერები სულ თან დაყვებოდნენ, თანაც ძველი ბიჭები აღარ სცემდნენ ყლე–ყვერზე ხელის დადება არავის უნდოდა.

გაგრძელება იქნება ზეგ

რას იტყვიან მეზობლები?!

2007-12-12T05:06:00.000-08:00

ერთი ჩვეულებრივი, თბილისური საღამო იდგა, ზუსტად ისეთი როგორსაც უნიჭო მწერლები აღწერენ ხოლმე თავიანთ მოთხრობებსა თუ რომანებში, ერთ ჩვეულებრივ თბილისურ სახლში, დაახლოებით ისეთში როგორსაც უნიჭო მწერლები გვიხატავენ ხოლმე, შევიდა ერთი თბილისელი, მთვრალი ყმაწვილი რომელიც ზუსტად ისევე იყო გამოყლევებული როგორც ნახევარი თბილისი, დანარჩენი ნახევარი კიდევ უფრო მეტად, ან ნაკლებად.

ამ დროს მე კარადის თავზე ვიჯექი, ნუ იფიქრებთ რომ მე ვარ ან ე.წ. „ბარაბაშკა“, ან ე.წ. „დამავოი“ , უბრალოდ მე ამ მოთხრობის ავტორი ვარ და მინდა რომ აი იმ კარადის თავზე ვიჯდე.

ყმაწვილი სახლში არ იყო შესული თავზე რომ დედამისი დააცხრა, აი ისეთი ლოთ ყმაწვილებს რომ ყავთ, ცოტა მსუქანი და როგორც დაკაგულ თაობაზე მთხრობელ მწერლებს უწერიათ, დროებისაგან ნაადრევად დაბერებული, თუ რაღაც სხვა, მე მაგათ იშვიათად ვკითხულობ.

მოკლედ ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, ამ ქალმა ატეხა საშინელი კივილი. „რას იტყვიან მეზობლები, თავს მჭრი, მთელი უბნის დასაცინი ხარ“ და სხვა მსგავსი, თბილისელი ლოთი ყმაწვილის დედისთვის დამახასიათებელი სტანდარტული ფრაზეოლოგია.

ის იყო ყმაწვილი პასუხის გაცემას აპირებდა, მე კარადის თავიდან ჩამოვხტი და ყმაწვილს სტანდარტული თბილისური ფრაზით მივმართე: „ერთი წუთი რა ჯიგარ!“ , დედამისს მივუტრიალდი და ზუსტად ისე ვაგინე, როგორც ეს ყმაწვილი აგინებდა ხოლმე, ოღონდ ხმადაბლა, მეზობლებს რომ არ გაეგოთ.

Наироби

2007-10-23T12:05:00.000-07:00

Утром я встретил тома.
Он был грустным. Он пел.
"Том" – сказал я.
"Блин" – сказал Том.
Мы посмотрели друг другу в глаза, и мысленно пожали руки.
Мы шли по улице. Молчали.
"Том" – сказал я
"Блин" – сказал Том.
Мы думали, вить все думают.
О чем он думал не знаю, но я тоже о том-е думал.
"Том"-сказал я.
"Блин" – сказал Том.
Мы шли по улице. Том думал, я грустил.
я смотрел на него, а он на свои нос.
"Томас" – сказал я.
"Блинас" – сказал Том.
Мы шли.
мы параноики, но не андроиды.

გრძნობათა იმპერია - იაპონური სექსები

2007-10-23T12:02:00.000-07:00

მე მინდა ვიდგე კვარცხლბეკზე და იქიდან გიყურებდეთ. მე მინდა ვიყო გამარჯვებული თქვენთან ბრძოლაში.

მე მინდა ვიყო რეჟისორი რომელმაც კარგი ფიმლი გადაიღო, მწერალი რომელმაც კარგი წიგნი დაწერა, პოეტი რომელმაც კარგი ლექსი წაიკითხა, მხატვარი რომელმაც შედევრი შექმნა, მე მინდა ვიყო შემოქმედი რომელის შემოქმედებას თქვენ ვერ გაიგებთ მაგრამ თავს მოიკატუნებთ ერთმანეთის მოსატყუებლად, დაწერთ რეცენზიებს, მისცემთ ინტერვიუებს და წაიკითხავთ ლექცეიებს ჩემი შემოქმედების შესახებ, გამოიყენებთ ყველა სიტყვას რაც იცით ან არ იცით, გაიღიმებთ ნიშნის მოგებით აქაოდა მე მივხვდი რა უნდოდა ეთქვა ამ კაცსო.

მე მინდა მოგცეთ საბაბი თქვენი ინტელექტის გამომჟღავნებისა, მე მინდა ვიყო ცრუ წინასწარმეტყველი რომელიც თქვენ მოგცემთ თაფლს და თქვენ ბუზებივით დაეხვევით მას! თქვენ ჩემი მოცემული თაფლი უფრო ტკბილი მოგეჩვენებათ, ვიდრე ის რაც ჩემამდე მოგცათ ღმერთმა! მე მინდა იყოთ მადლიერი ჩემს მიმართ - რადგან კიდევ ერთხელ დავინახო თუ რა უმადურები ხართ. მე მინდა რომ თქვენ სრული სერიოზულობით განმიხილოთ და საქებარი სიტყვები არ დაიშუროთ ჩემს მიმართ - რადგან უბრალოდ დავდგე ჩრდილში და დაგცინოთ.

და ბოლოს როდესაც ერთად შეიკრიბებით, მე მომიწვევთ რადგან პასუხებს ვერ იპოვით, მაგრამ მაინც ძიებასა და კამათში იქნებით , თქვენ დასმულ შეკითხვას ერთი აბსურდული ფრაზით გავცემ პასუხს: ნუ შემეცით თქვენი ინტელექტით - და უბრალოდ გამოვტრიალდები და წამოვალ.

მე მინდა რომ ამ ფრაზის გაგონების შემდეგაც განაგრძოთ ბჭობა და ამ სიტყვებში ფილოსოფია ეძებოთ - მაჩუქეთ კიდევ ერთი მხიარული საღამო.

ქურდებს სალამი -სახეში გაფურთხებთ ყველას

2007-10-23T11:38:00.000-07:00

Hail to the thief ანუ ქურდებს სალამი

ქურდებს სალამი! ყველას ვინც სულებს გვპარავთ და მძღნერში ალბობთ!
ქურდებს სალამი! ყველას ვინც გულებს გვპარავთ და ზედ აფსავთ!
ქურდებს სალამი! ყველას ვინც სახეს გვახევთ და ტრუსიკებს იკერავთ!
ქურდებს სალამი! ყველას ვინც გრძნობებს გვპარავთ და ფლანგავთ!

ქურდებს სალამი! ყველას ვინც ყლეს იპარავთ და ტრაკში მალავთ! შეგეროთ!!!

ქურდებს სალამი! თქვენს უმანკო სახეებს ვენაცვალე!

გასაუბრება მარიო ჩიმაროსთან

2007-10-23T11:33:00.000-07:00

- მარიო
-რა?
-დედისტყვნა!

27.08.07

კიბო არ არის!

2007-10-23T11:20:00.000-07:00

არ ვიცი რა ქვია კიბოს შიშს, ანუ ხუევოზნაეტფობიაა ამ შემთხვევაში ჩემთვის. ყველთვის მეშინოდა და დღესაც მეშინია იმის რომ აუცილებლად ან კიბოთი მოვკვდები ან მანქანა დამარტყავს. ეს ჩემი ლუზერული ფსიქიკის კიდევ ერთი ნათელი გამოვლინებაა. გინდათ ჩააჯვათ რამე საქმეში? მაშინ დამიძახეთ მე, არა ე.წ. ”ნიუკლიუჟი” არ ვარ, უბრალოდ ერთად-ერთი ვარ, ვისაც ძალით შეუძლია ჩააჯვას როგორც საკუთარ, ასევე სხვის ცხოვრებაში და შემდეგ ამითი ბედნიერი იყოს, რადგან გამოუსწორებელი ოპტიმისტია. ალბათ ამიტომ არ მეძახის არავინ. არავის სურს თავის საქმეში ჩაჯმა. რაღაც ბიზნესი ხო არ ჩამოვაყალიბო შ.პ.ს. ”* * *” - ჩაგიჯვავთ საქმეში - იაფად.
კარგი იქნებოდა არსებობდეს რაღაც სოფლები სადაც ყველა უიღბლო ადამიანი (მამენტ ასეთი ტიპის ადამიანებს სიტყვა ლუზერი უფრო უხდებათ, მიუხედავად იმის რომ ქართული სიტყვა არაა, ნათლად გამოხატავს თავის არსს) იქნება ერთად, დაახლეობით ისე კეთროვნები რომ იყვნენ გარიყულები. იქ ერთად შეიყრებოდნენ ჩემნაირი ადამიანები, საოცარი ადამიანები შეიძლება ითქვას, ანუ გამოუსწორებელი ოპტიმისტები რომელთაც ლუზერული ფსიქიკა ჩამოუყალიბდათ და შიგა და შიგ 10-15 წუთიანი დეპრესიული შეტევები აქვთ. ისე ჩემს ადგილას რომ ვინმე სხვა იყოს, უფრო სწორად რომ ვთქვა ჩემი ბედი რომ სხვას ქონდეს გაცილებით ბევრს მიაღწევდა ცხოვრებაში ვიდრე მე მივაღწიე, საქმე იმაშია რომ პერანგში დავიბადე როგორც თუ არ ვცდები დევიდ კიპერფილდი (ფოკუსნიკი არა მეორე), პირადობის მოწმობა რომ ავიღე ჩემი ნომერი სამი შვიდიანით დამთავრდა, ჯეოსელის ნომერი რომ ავიღე შუაში ისევ სამი შვიდიანი აღმოჩნდა და სხვა მრავალი ფაქტორი არსებობს რომელიც ჩემს ქუდბედიანობაზე, ყისმათიანობაზე და ა.შ. მეტყველებს, ალბათ ამ იღბალის ბრალია ისიც რომ ასეთი უიღბლო, რომელიც ხშირად ფიქრობს თვითმკვლელობაზე ჯერ კიდევ ცოცხალი ვარ, ოპტიმისტები თავს არ იკლავენ მამააა.
ხო მთავარი რისი თქმაც მინდა ისაა რომ მიუხედავად იმის რომ იღბლიანი ვარ და ამ იღბლიანობის ბრალია ის რომ ერთ ერთი ხელმოცარული ადამიანი ვარ (აი ლუზერის ქართული დეფინიციაც), არა მამნეტ ბევრს არ უმართლებს ისე როგორც მე, ბოლოს და ბოლოს რამდენი ადამიანი გინახავთ პერანგში დაბადებული, ყოველ ფეხის ნაბიჯზე 777 რომ ხვდებოდეს და იყოს ხელმოცარული? ხოდა რას ვამბობდი, მოკლედ ერთ მომენტში მეც არ გამიმართლა - აგერ 4 თვის წინ სასქესო ორგანოს არეში, ანუ შლანგიდან დაახლოებით 5-6 სანტიმეტრით მარჯვნივ, რბილ ადგილას აღმომიცენდა რაღაც გამონაზარდი რომელიც ძალიან მტკივა ყოველ შეხებაზე ან უხერხულად დაჯდომისას. ჩემი ხუევოზნაეტფობიის გადამკიდე 50-60% დარწმუნებული ვარ რომ ავთვისებიანი სიმსივნის პირველი სტადიაა, მე კიდევ ონკოლოგთან მისვლის მრცხვენია იმიტომ რომ საკმაოდ უხერხულ ადგილას არის ეს რაღაც, დღეს 2007 წლის 12 იანვარია, დავინიშნოთ დრო, მაინტერესებს როდის გაირკვევა რა ჩემი ყლეა ეს რაღაც, მართლა კიბოა თუ უბრალოდ რაღაც მუწუკი რომელიც იმიტომ გაღიზიანდა რომ საკმაოდ ფაქიზ ადგილას მოუწია ამოსვლა, ან სულაც არ სიამოვნებს კუტუსთან ახლოს ყოფნა და ამტომ მახსენებს ასე ხშირად თავს.

ბოდიშს ვიხდი

ზებრა პეპელა

2007-05-12T11:34:00.001-07:00

არ ვიცი ამას რა ქვია პეპელა ზებრა, ზებრა პეპელა თუ პეპლისებური ზებრა - მთავარია რომ ზებრაა.